მოდით გაცნობით დავიწყებ, ორიოდე სიტყვით ჩემს შესახებ მოგიყვებით. ჩემი სახელია მარიამ ყარალაშვილი. ვარ 21 წლის. გავიზარდე მშობლების გარეშე. 6 წლამდე ბიძაჩემთან და ბებიაჩემთან ერთად ვცხოვრობდი. სამწუხაროდ ბევრი არაფერი მახსოვს იმ პერიოდიდან, რაკი ძალიან პატარა ვიყავი. თუმცა მახსოვს, რომ ჩვენთან სახლში ხშირად მოდიოდა კარიტასის წარმომადგენელი, ექთანი ხათუნა, რომელიც ლოგინად ჩავარდნილ ბებიაჩემს უვლიდა. მე და ხათუნა ძალიან ვმეგობრობდით. ყოველთვის მიხაროდა, როდესაც მოდიოდა. სწორად ხათუნამ გააცნო ჩემს ოჯახს კარიტასი და სწორედ მისი დამსახურებით მოვხვდი აქ.

კარიტასის ოჯახს შევუერთდი 6 წლის რომ გავხდი. ამ ასაკში ბავშვები, ანბანს სწავლობენ, მშობლიურ ენას ეუფლებიან, მე კი კარიტასის ენას ვსწავლობდი. ჯერ კარიტასის ენის სწავლა დავიწყე და მერე ქართულის. კარიტასის ენა, ჩემთვის, არის კომუნიკაციის საშუალება, რომელიც ნებისმიერი ადამიანისთვის გასაგები და მისაღებია. ეს სიყვარულის და სითბოს ენაა, ადამიანობის ენაა, ზრუნვის და ერთიანობის ენაა, რომელიც ყველას ესმის, განურჩევლად იმისა, თუ რამდენი წლისაა, რა ეროვნებისაა, რა რელიგიის სწამს, რამდენი ფული აქვს, რა განათლება აქვს და ა.შ. კარიტასის ენა გლობალური ენაა, რომელსაც საზღვრები არ აქვს და რომლის სწავლაც, მე თუ მკითხავთ, ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ქართულის ან რომელიმე უცხო ენის.

ბევრისთვის კარიტასი დახმარებასთან ასოცირდება. და სრულიად გასაგებია რატომაც. ეს ორგანიზაცია, მართლა უზარმაზარ შრომას დებს იმაში, რომ განსაცდელში მყოფ ადამიანებს ჰქონდეთ დასაძინებელი ადგილი, ცხელი სადილი, განათლების მიღების შესაძლებლობა, თბილი ტანსნაცმელი და ა.შ. როგორც გითხარით, მე თვითონაც კარიტასის ბენეფიციარი ვარ 6 წლიდან და ეს ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში სწორედ კარიტასის დახმარებით არსებობდა.

თუმცა, ჩემი აზრით, ამ ძალიან საჭირო დახმარებასთან ერთად, კარიტასი ბევრად უფრო მნიშვნელოვან რაღაცას გვაძლევს. იგი სიყვარულის, ზრუნვის და ადამიანობის ენას ავრცელებს, რომელიც მომავლის იმედით გვავსებს, გამოწვევებთან გამკლავების საშუალებას გვაძლევს და ცხოვრების გზაზე საჭირო თავდაჯერებულობას გვჩუქნის. ყველა შემთხვევაში, სწორედ ეს არის ის, რაც კარიტასმა მომცა მე – სიყვარული, რომელიც არასდროს მთავრდება; სიყვარული, რომელმაც სიცოცხლის სურვილი და ძალა მაჩუქა.

ხშირად მიკითხავს საკუთარი თავისთვის, როგორი იქნებოდა ჩემი ცხოვრება კარიტასი, რომ არ არსებობდეს? უნდა ვაღიარო, რომ პასუხის წარმოდგენაც კი მაშინებს. კარიტასი ჩემთვის ყოველთვის იყო იმის გარანტია, რომ ხვალინდელი დღე გათენდება, რომ არსებობს მომავალი, რომლისთვისაც ღირს სიცოცხლე. თუმცა კარიტასი ჩემი პიროვნების გარანტიაცაა. კარიტასმა მე მასწავლა ადამიანობა, სიყვარული, ზრუნვა, პატივისცემა, რამაც ჩამომაყალიბა იმ ადამიანად, როგორიც ვარ დღეს. შესაბამისად, პასუხი შეკითხვაზე თუ რა იქნებოდა კარიტასი, რომ არ ყოფილიყო ჩემთვის ძალიან მარტვი და ცალსახაა - ალბათ მეც არ ვიქნებოდი. ნამდვილად არ ვიქნებოდი ისეთი, როგორიც ვარ დღეს.

როგორც გითხარით, 6 წლიდან ვიყავი კარიტასის ოჯახის წევრი. აქ გავატარე ჩემი ცხოვრების მნიშვნელოვანი პერიოდი. აქ მომეცა საშუალება მიმეღო განათლება, შემესწავლა სხვადასხვა სახის ხელობა, ჩავრთულვიყავი ძალზედ მნიშვნელოვან მოხალისეობრივ აქტივობებში, სემინარებსა თუ კონკურსებში. ეს ყველაფერი მეხმარებოდა ფიზიკურ, გონებრივ, ფსიქოლოგიურ და სულიერ განვითარებაში და კონკურენტუნარიანობის გაუმჯობესებაში. 18 წლამდე სრულად ვიყავი კარიტასის “საფარის” ქვეშ. 18 წლის რომ გავხდი, სხვების მსგავსად, იძულებული ვიყავი დამეტოვებინა მცირე საოჯახო ტიპის სახლი და დამოუკიდებელი ცხოვრება დამეწყო. ძალიან მეშინოდა ამ პერიოდის. ნამდვილად არ არის ადვილი დატოვო ადგილი, სადაც ამდენი წელი გაატარე, სადაც გაიზარდე, სადაც უამრავი მოგონება დააგროვე და სადაც ამდენი შენთვის ძვირფასი ადამიანია. უცებ, ერთ დღეს ვალდებული ხდები დაიწყო ცხოვრების ახალი ეტაპი, გამოხვიდე შენთვის კომფორტულ, უსაფრთხო და სიყვარულით სავსე თავშესაფარიდან და ჩაერთო ზრდასრულ ცხოვრებაში თავისი გაუთავებელი გადაწყვეტილებებით, პასუხისმგებლობებით, ვალდებულებებით და ა.შ. გადაწყვიტო, სად იცხოვრო, სად ისწავლო , სად იმუშაო და ა.შ. ძალიან რთულია მართლა. მაგრამ, კარიტასი აქაც გვერდში დამიდგა. ვისარგებლე კარიტასის გადაზრდილების პროექტით, და ამ პროექტის ფარგლებში სხვა ბენეფიციარებთან ერთად, ნელა ნელა, ეტაპობრივად ვძლიერდებით, ვსწავლობთ რეალურ ცხოვრებასთან მშვიდად ადპატაციას და საკუთარი მომავლის მშვიდად და დამოუკლიდებლად აწყობას.

ნელა-ნელა მივყვები ჩემს ცხოვრებას; პატარა, მაგრამ თავდაჯერებული ნაბიჯებით მივაბიჯებ ჩემს გზაზე. თავდაჯერებული იმიტომ, რომ კარიტასის ენა მაქვს ნასწავლი და ამ ენაზე საუბარი შემიძლია სამყაროსთან. პროფესიაც ავარჩიე უკვე. ვსწავლობ უნივერსიტეტში ბუღალტერიის განხრით. ყოველთვის მაინტერესებდა და მინდოდა ამ პროფესიის დაუფლება, ხოდა აი ვისრულებ ჩემი ბავშვობის ჩანაფიქრს. სახლიც ვიპოვე, და ჩემით ვსწავლობ საკუთარ ყოველდღიურ საჭიროებებზე ზრუნვას. სხვათაშორის, კარიტასელ მეგობრებთანაც ვინარჩუნებს კონტაქტს. გვიყვარს ერთმანეთთან შეხვედრა, აზრების გაცვლა, გამოცდილებების გაზიარება იმასთან დაკავშირებით, თუ ვინ როგორ ვეგუებით ახალ, დამოუკიდებელ ცხოვრებას. სხვათაშორის, ჩემს საყვარელ ექთანთან, ხათუნასთანაც ვინარჩუნებ კავშირს. იგი ჩვეული გულისხმიერებით მგულშემატკივრობს ყველაფერში. მოკლედ, ყველაფერი კარგად არის, ისეა, როგორც უნდა იყოს. ჩვენი ცხოვრება გვაქვს და ეს მთავარია.
ხოდა დღეს, ამ სცენიდან ჩემი სათქმელი თქვენდამი შემდეგია - კარიტასს აქვს ძალა ცხოვრება აჩუქოს ადამიანებს, შეცვალოს ყველფერი უკეთესობისაკენ არა მხოლოდ ფიზიკური დახმარებით, არამედ იმ იმედის, სიყვარლის და ზრუნვის მიცემით, რომელსაც ამ ორგანიზაციაში მოსული ყველა ადამიანი გრძნობს პირველივე დღიდან.

კარიტასში ნასწავლ ამ გლობალურ, ადამიანურ, სიყვარულის ენას, ჩვენ, კარიტასელები, მუდამ ვატარებთ თან და ვიყენებთ სამყაროსთან, სხვა ადამიანებთან ურთიერთობაში. შესაბამისად, გამოდის, რომ კარიტასი უკეთესობისკენ ცვლის არა მხოლოდ იმ ადამიანების ცხოვრებას, ვინც ამ ორგანიზაციაში ხვდება, არამედ იმ ადამიანებისაც, ვინც ცხოვრების გზაზე კარიტასელებს გვხვდება და ვინც ჩვენგან სწავლობს კარიტასის, სიყვარულის, ზრუნვის ენას. გასული 30 წლის განმავლობაში ამ ერთმა, არც ისე დიდმა ორგანიზაციამ უზარმაზარი კვალი დატოვა ქართულ საზოგადოებაზე, უკეთსობისაკენ შეცვალა იგი, და ეს კვალი გეომეტრიული პროგრესიით იზრდება კარიტასელების რაოდენობის ზრდასთან ერთად.

მინდა ვისარგებლო შემთხვევით და მივულოცო კარიტასს 30 წლის იუბილე და ვისურვო, რომ კარიტასის ენა კიდევ ბევრი წელი ავსებდეს მეტი და მეტი ადამიანების გულებს და სულებს სიყვარულით, სითბოთი და ხვალინდელი დღის იმედით და რომ ერთ დღეს, ჩვენი დედამიწის თითოეულმა ბინადარმა იცოდეს ეს ენა!

მადლობა ყურადღებისთვის!

ჩემს შემთხვევაში, ეს სურვილი ძალიან მძაფრი იყო ბავშვობიდანვე. დედა მარტო მზრდიდა. არავინ არ გვეხმარებოდა ფინანსურად ამიტომ, სამ სმენაში უწევდა მუშაობა. დღის განმავლობაში თითქმის ვერ ვხედავდით ერთმანეთს. დედისერთა ვარ. ძირითადად, მარტო მიწევდა ყოფნა. როგორც მახსოვს, უკვე 6 წლიდან საკმაოდ დამოუკიდებელი ვიყავი - დილით ვემზადებოდი, მივდიოდი სკოლაში, მერე სახლში ვბრუნდებოდი, ვსადილობდი, ვმეცადინეობდი და ხანდახან ეზოშიც ჩავდიოდი, დრო თუ მრჩებოდა. ასე გადიოდა ჩემი დღეები. 12 წლის რომ ვიყავი, დედა ავად გახდა, უჭირდა გადაადგილება და ფაქტიურად ყველა ოჯახური საქმე ჩემზე გადმოვიდა. ძალიან ვცდილობდი 12 წლის ბავშვის ცხოვრების შეთავსებას ჩემს ახალ ვალდებულებებთან, თუმცა, ხშირად ეს არ გამომდიოდა; აღარ რჩებოდა ბავშვობის ადგილი ჩემს ცხოვრებაში.

დაახლოებით ათი წელიწადი ვიცხოვრე ამ რეჟიმში. ამასობაში ასაკითაც წამოვიზარდე, სკოლაც დავამთავრე, კოლეჯშიც ჩავაბერე, რომელიც, ასევე წარმატებით დავამთავრე და მუშაობაც დავიწყე. ოჯახი უნდა მერჩინა, ამიტომ ბევრს ვმუშაობდი. სამსახურის შემდეგ კი, ლოგინად ჩავარდნილ დედას ვუვლიდი და ოჯახურ საქმეებს ვაკეთებდი. რთული პერიოდი იყო ძალიან. რთული და მარტოობით სავსე. იმ წლებში ხშირად მეფიქრებოდა გვერდში მდგომ ადამიანზე - რაღაცნაირად არ ვკარგავდი იმედს იმისა, რომ მას მალე ვიპოვიდი და, რომ ჩემი ცხოვრება უკეთესობისკენ შეიცვლებოდა.

23 წლის ვიყავი, როდესაც ჩემი იმედი, როგორც იქნა, გამართლდა. უფრო სწორად, მაშინ მეგონა, რომ ჩემი იმედი გამართლდა, რაკი გავიცანი ჩემი მომავალი მეუღლე. სამსახურში შევხვდით ერთმანეთს და ერთი წლის თავზე დავოჯახდით. საცხოვრებლად კახეთში, მის სოფელში გადავედით, თუმცა ხშირად ჩამოვდიოდი თბილისში, დედასთან, რომ მისთვის ყურადღება არ მომეკლო. როგორც ყველას - მე და ჩემს მეუღლეს კარგი დღეებიც გვქონდა და ცუდიც. სხვა ოჯახებზე არც ბევრად უარესად და არც ბევრად უკეთესად ვიყავით. ერთად ვიცხოვრეთ 9 წელიწადი. სამი შვილიც შეგვეძინა - ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი. სოფელში ერთად ვმუშაობდით, ვუვლიდით ბავშვებს, სახლს და ა.შ. მაგრამ, რაღაც მომენტში ყველაფერი უარესობისაკენ წაგვივიდა. ურთიერთობაში გაგვიჩნდა პრობლემები, რომლებიც ძალიან მალე ისე გამწვავდა, რომ იძულებული გავხდი წამოვსულვიყავი სახლიდან სამ შვილთან ერთად.

დღეს, რომ ვუყურებ ჩემი და ჩემი მეუღლის წარსულ ურთიერთობას, ვხვდები, რომ თავის დროზე დაოჯახება და ამ ურთიერთობების შენარჩუნება, ძირითადად, მარტოობის დასაძლევად მინდოდა. მეგონა, რომ ჩემი მეუღლე იყო ის გვერდში მდგომი ადამიანი, რომელიც ასე ძალიან მჭირდებოდა მთელი ცხოვრება. არა და, არც მაშინ როდესაც ერთად ვიყავით და მითუმეტეს არც დაშორების შემდეგ, ბოლომდე არ მიგვრძვნია მისი გვერდში დგომა და ბოლომდე ვერ მოვიშორე მარტოობის განცდა. ჩემი მეუღლე ბავშვების მიმართ ყოველთვის იჩენდა ყურადღებას - მაშინაც და ეხლაც. თუმცა მე, სამწუხაროდ, მისი სახით, გვერდში მდგომი ადამიანი ვერ შევიძინე და ისევ მარტო ვიყავი ჩემი პრობლემების და გამოწვევების წინაშე.

დაშორების შემდეგ, დავბრუნდი თბილისში და საერთო საცხოვრებელში დედაჩემისთვის გამოყოფილ ერთ ოთახში ვზრდიდი ბავშვებს, ვუვლიდი დედას, ვეძებდი სამუშაოს, რომ მერჩინა შვილები და ვცდილობდი ოჯახის დანგრევის შემდეგ ხელახლა მეპოვა საკუთარი თავი და ძალა ცხოვრების გაგრძელებისთვის. ეს კიდევ ერთი მძიმე პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში, ოღონდ ამჯერად, გადატანილი ტკივილის გამო, უკვე დაკარგული მქონდა იმედი იმისა, რომ გვერდში მდგომ ადამიანს ოდესმე ვიპოვიდი და, რომ ეს მარტოობა ოდესმე დამტოვებდა.

სწორედ ამ მომენტში გაჩნდა ჩემს ცხოვრებაში კარიტასი. ვინაიდან დედაჩემი ჩაწოლილი იყო და მეც მაქამდე, ძირითადად, კახეთში ვიყავი, იგი კამილიელების “შინ მოვლის” პროექტში მოხვდა. ამ პროექტის ფარგლებში, ჩვენთან სახლში ხშირად მოდიოდა იტალიელი მონაზონი სახელად კორინა. სწორედ მან მიამბო კარიტასის შესახებ და მირჩია, რომ მიმემართა დახმარებისთვის.

ჩემი უფროსი ვაჟი 9 წლის, შუათანა კი, 7 წლის იყო, როდესაც პირველად კარიტასში მოვედით. აქ ჩემს ბავშვებს სხვადასხვა წრეები შესთავაზეს, ასწავლიდნენ, ასადილებდნენ, ზრუნავდნენ მათზე, ამეცადინებდნენ - მოკლედ ყველაფერ იმას უკეთებდნენ რაც ბავშვებს სჭირდებოდათ ამ ასაკში. ბიჭებს ძალიან მოსწონდათ კარიტასში სიარული და მეც მშვიდად ვიყავი, რაკი ვიცოდი, რომ ბავშვები სულ ზრუნვის ქვეშ არიან. როდესაც ჩემი ქალიშვილი წამოიზარდა, ისიც მივიყვანე კარიტასში. ამით მნიშვნელოვნად შემიმსუბუქდა ცხოვრება იმიტომ, რომ, როგორც იქნა, დრო გამომიჩნდა სამუშაოს მოსაძებნად და სამუშაოზე გასასვლელად, ასევე დედის მოსავლელად და სხვა ყოველდღიური საქმეების საკეთებლად. კარიტასი ხშირად ატანდა სახლში ჩემ შვილებს სხვადასხვა პროდუქტებს და ტანსაცმელს, რაც ძალიან დიდი შეღავათი იყო ჩვენი ოჯახის ბიუჯეტისთვის. პოლონეტშიც კი, წაიყვანეს ცეკვით სამივე ბავშვი რამდენჯერმე. სრულიად ახალი სამყარო აჩვენეს ბავშვებს, ახალი მეგობრები შეძინეს, დაუვიწყარი გამოცდილებები და შთაბეჭდილებები აჩუქეს. არ ვიცი კარიტასის გარეშე როგორები გაიზრდებოდნენ ჩემი ბავშვები.

მოგვიანებით, კარიტასმა მეც შემომთავაზა სასწავლო პროგრამები. უფასოდ ვისწავლე თმის შეჭრა, კულინარია და მანიკურის კეთება. მოგვიანებით მუშაობაც დავიწყე ახლადშეძენილი ცოდნის წყალობით. სასწავლო კურსების დასრულებიდან მალევე თვითონ კარიტასმაც დამიძახა სამსახურში, დიასახლისობა შემომთავაზეს სადღეღამისო კრიზისულ ცენტრში. მერე დიდუბის დღის ცენტრში გადმოვედი რეგისტრატორის პოზიციაზე. და აი ასე, დღემდე, გრძელდება ჩემი და ჩემი ოჯახის ურთიერთობა კარიტასთან. 11 წელია რაც ამ ორგანიზაციამ და მასში მომუშავე სრულიად უცხო ადამიანებმა ჩამინაცვლეს გვერდში მდგომი ადამიანი, ჩემს ცხოვრებაში შემოიტანეს ადგილი, სადაც თავს არასოდეს არ ვგრძნობ მარტოდ და სადაც ყოველთვის შემიძლია მქონდეს დახმარების იმედი.

ამისათვის, ყოველთვის მადლიერი ვიქნები.

დიდი მადლობა ყურადღებისთვის!

შეგიმჩნევიათ, რომ გზაზე, რომელსაც ჩვენ გავდივართ დაბადებიდან გარდაცვალებამდე გამოცდილებასთან და მოგონებებთან ერთად სხვადასხვა იდენტობებსაც ვაგროვებთ. აი მაგალითად, რომ ვიბადებით - ვიღაცის შვილები და შვილიშვილები ვართ, ბავშვები ვართ, ვიღაცის ზრუნვის ობიქტები ვართ. ცოტა რომ წამოვიზრდებით, მოსწავლეები ვხდებით, ვიღაცეების მეგობრები ვხდებით, მოზარდები ვხდებით. კიდევ ცოტა რომ წამოვიზრდებით, სტუდენტები ვხდებით, კიდევ უფრო მეტი ადამიანის მეგობრები ვხდებით და, თუ გაგვიმართლა, ვიღაცის მეორე ნახევარიც გვეწოდება. გზის რაღაც მონაკვეთზე, ამა თუ იმ დარგის პროფესიონალები ვხდებით, ვიღაცის უფროსები, ვიღაცის დაქვემდებარებულები და ვიღაცის კოლეგები. მერე ჩვენ თვითონაც ვხდებით მშობლები, ბებიები, ბაბუები და ა.შ.

ჩემი დაკვირვებით, რაც უფრო აქტიური და მრავალმხრივი ცხოვრებით ცხოვრობს ადამიანი, მით უფრო მეტი იდენტობის დაგროვებას ახერხებს ცხოვრების განმავლობაში. და ეს კარგია. დაგროვილი იდენტობები გარკვეულ წონას გვაძლევს თითქოს, დამატებით ღირებულებას გვიმატებენ საკუთარ და სხვა ადამიანების თვალში, გვამდიდრებენ რაღაცნაირად და გვეხმარებიან პასუხის გაცემაში ისეთ საკვანძო შეკითხვაზე როგორიცაა - ვინ ვარ მე? შესაბამისად, რაც მეტი იდენტობა გვაქვს, მით უკეთესი ალბათ. ოღონდ, კარგ/სასურველ იდენტობებზე ვსაუბრობ, ჩვენს ისეთ სახეებზე, რომელთა ქონა და საჯაროდ “ტარება” სასიამოვნო და საამაყოც არის ჩვენთვის.

თითქოს ლოგიკურია ვივარაუდოთ, რომ რაც უფრო გვემატება ასაკი და რაც უფრო დიდი მონაკვეთი გვაქვს გავლილი ჩვენი ცხოვრების გზის, მით მეტი იდენტობების დაგროვებას უნდა ვახერხებთ. დაახლოებით იგივენაირად, როგორც ვაგროვებთ გამოცდილებებს და მოგონებებს. თუმცა, არც ისე დიდი ხნის წინ აღმოვაჩინე, რომ მთლად ასეც არ არის. თურმე, ცხოვრების გარკვეულ საფეხურზე, გარკვეულ ასაკში დგება მომენტი, როდესაც ყველა თუ არა, უმეტესი ჩვენი იდენტობა ქრება, ორთქლდება, სადღაც მიდის. რჩება მხოლოდ ერთი, დომინანტური პასუხი კითხვაზე თუ ვინ ვარ მე - უბრალოდ ხანში შესული ადამიანი, რომელიც მაინცდამაინც არავის სჭირდება არც სახლში და არც საზოგადოებაში.

საყვარელი და ძვირფასი იდენტობების ასე დაკარგვა ძალიან მტკივნეული პროცესია. თითქოს ხელიდან გაგლიჯავენ ყველაფერს, რაც კი ცხოვრების განმავლობაში ასე სათუთად აგროვე. რთულია ამის ფონზე არ ცავარდე დეპრესიაში, არ შეგიპყროს ყოვლისმომცველმა და ღრმა იმედგაცრუებამ. მე ეს გრნობა სხვებზე უკეთესად ვიცი, მგონია, რაკი ბევრისგან განსხვავებით, ასეთი გამოცდილება აქამდეც მქონია.

შიდა ქართლში, ცხინვალის რაიონში, სოფელ აჩაბეთში დავიბადე. წლინახევრისა ვიყავი, ჩემი და რომ დაიბადა, მერე, მიყოლებით ორი ძმა. ეკონომიურად ძალიან გვიჭირდა, მაგრამ ამ ყოფას ის მიმსუბუქებდა, რომ ოჯახის წევრებს ძალიან უყვარდათ ერთმანეთი - არ მახსოვს ზღაპრის გარეშე გათენებული ღამე... ბებომ შესანიშნავი წერა-კითხვა და უამრავი ხალხური ლექსი იცოდა... მისთვის რომ დამეჯერებინა და მაშინვე დამეწყო იმის წერა, რასაც ბებო მიყვებოდა, ჩემი მწერლური საქმიანობა გაცილებით ადრე დაიწყებოდა. რომ წამოვიზარდე, თბილისში სავაჭრო სასწავლებელში ვსწავლობდი. ერთადერთი ფრიადოსანი მოსწავლე ვიყავი კურსზე. მახსოვს, ერთადერთი კაბა მქონდა გამოსაპრანჭი, ისიც მეზობელმა მაჩუქა და სასწავლებელში იმით დავდიოდი. ერთხელ პოეზიის საღამოც ჩავატარეთ ჯგუფელებმა. მურმან ლებანიძის ,,გალაკტიონი“ წავიკითხე. კარგი ბავშვიაო! - როგორც იქნა შენიშნა ვიღაცამ ჩემი ნიჭი და, ვაჭრობის კულტურის სახლში მხატვრული კითხვის წრეზე დამაწყებინეს სიარული... - თეატრალური ინსტიტუტისთვის მოგამზადებთო! - მითხრა რეჟისორმა და მეგონა ცა გაიხსნა, ისეთი სინათლე შემოვიდა გულში... თუმცა, ოჯახმა უარი მითხრა, ვერ შეგინახავთ თბილისში ხუთი წელიო...

ცხინვალში დავბრუნდი. ერთ ვაჟს ვუყვარდი ძალიან, მაგრამ იმის მშობლებმა ჩემი ოჯახის ხელმოკლეობის ამბავი რომ გაიგეს, გაგიჟდნენ - ღარიბ და უდიპლომო რძალს სახლში არ შემოვუშვებთო!... გავმწარდი... გადავწყვიტე ყველა შესაძლებლობა გამომეყენებინა და ინსტიტუტში ჩამებარებინა - ორი წელი ვისწავლე მოსამზადებელ ფაკულტეტზე, მესამე წელს ჩავაბარე პედაგოგიურზე, ყოველგვარი ფინანსური დახმარებისა თუ მხარდაჭერის გარეშე... წითელ დაფაზეც მიმიჩინეს ადგილი - ეს გახდა ჩემთვის უდიდესი მოტივაცია... თავდაჯერებამ სხვაგვარად დამანახა ჩემი ცხოვრების გზა, ჩემმა იდენტობამ სულ სხვანაირად გაშალა ფრთები.

დიდი გამართლება იყო, რომ ცხოვრების მეგზურად ჩემი მეუღლე მარგუნა ბედმა - არ მყოლია ცხოვრებაში უფრო მეტად მოსიყვარულე და ერთგული ადამიანი. უძლიერესი პიროვნება იყო. ჩემმა მეუღლემ ყველაფერი იღონა, რომ ჩემს ლექსებსა და მოთხრობებს დღის სინათლე ეხილა... თითქმის ერთადერთი ადამიანი იყო, ვინც ჩემს შინაარსს ხედავდა!
ცხინვალში ჩემს მეუღლესთან დიდ და ლამაზ სახლში ვცხოვრობდით. ამ სახლში, რევოლუციური მოღვაწეობის დროს სტამბა ჰქონიათ სტალინსა და ლადო კეცხოველს! ამ სახლში გაატარა ცხოვრება ცნობილმა კომპოზიტორმა ალექსი მაჭავარიანმაც. მაცხსოვს ერთხელ, მის 60 წლის იუბილესთან დაკავშირებით თბილისიდან საგანგებოდ ჩამოვიდა გადამღები ჯგუფი ჩვენი სახლის გადასაღებად... ისეთი პოპულარული იყო ჩვენი სახლი, რომ ჩემს მამამთილს მისი მუზეუმად გადაკეთება სურდა, მაგრამ სხვადასხვა დაბრკოლებების გამო არ გამოუვიდა. სახლზე მიშენებული ორსართულიანი კაფე-ბარიც გვქონდა, ,,ოცნება“ ერქვა. მაშინ ასეთი ლამაზი და კეთილმოწყობილი ბარი თბილისშიც კი არ იყო. ნამდვილ ,,ლაღიძის“ წყლებს ვყიდდით. უგემრიელესი ხაჭაპური და ნამცხვარი, ულამაზესი ინტერიერი და ჩვენი ნუგბარი უამრავ ადამიანს იზიდავდა.

ეს ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი პერიოდი იყო ჩემს ცხოვრებაში. ვიყავი 5 შვილის დედა, უაღრესად მოსიყვარულე და ყურადღებიანი ადამიანის მეუღლე, პედაგოგი, ჩვენი კაფეს დიასახლისი, საზოგადოების აქტიური წევრი, კარგი მეზობელი, მეგობარი და ა.შ. ყველა ეს იდენტობა ძალიან მიყვარდა და მეამაყებოდა. მაგრამ ერთ ავბედით დღეს, 1991 წელს რუსულ-ქართულ-ოსური კონფლიქტი რომ დაიწყო ცნობილი მოვლენების გამო, ეს ლამაზი ზღაპარი დასრულდა. ბევრი სხვა ადამიანის მსგავსად ცხინვალიდან გამოქცევა მოგვიწია თავის გადასარჩენად. ჩვენი სახლი, ჩვენი კაფე, ჩვენი მეგობრები, მეზობლები, მთელი ჩვენი ცხოვრება იქ დარჩა და მასთან ერთად იქ დარჩა ჩვენი იდენტობებიც.

ნამდვილი უბედურება იყო ეს ყველაფერი. დაკარგულ საცხოვრებელ ადგილს აღიდგენ რაღაცნაირად სხვაგან, მაგრამ რა შეიძლება უყო დაკარგულ მშობლიურ გარემოს, ოჯახის წევრებს, მეგობრებს, მეზობლებს, სამსახურს, შენს საქმეს. ეს ყველაფერი, ხომ ჩვენი მეობის, ჩვენი გენეტიკური კოდის ნაწილია, რომლის აღდგენა შეუძლებელია. თბილისში ჩამოსულებს აღარაფერი აღარ გვქონდა, მათ შორის აღარც ჩვენი იდენტობები. აქ მხოლოდ დევნილები ვიყავით. ძალიან მწარედ მახსოვს ეს პერიოდი. მტერსაც არ ვუსურვებ ამ სიმწრის გამოცდას.

თუმცა, არ ვწუწუნებ. როგორც ჩანს ასეთი იყო ჩემი და ჩემი ოჯახის ცხოვრების გზა. ბევრი სხვა დევნილის მსგავსად, ჩვენც ნელა ნელა დავდექით ფეხზე. არც კი მახსოვს რამდენ დაბალანაზღაურებად და მძიმე სამსახურებში ვმუშაობდით მე და ჩემი მეუღლე ბავშვები რომ გვერჩინა და მეტ-ნაკლები ნორმალურობა, რომ შემოგვეტანა ჩვენს ცხოვრებაში. მაგრამ საბოლოოდ ყველაფერი გამოგვივიდა, დავლაგდით რაღაცნაირად თბილისში.

ნაღდად არ მეგონა, რომ ამის შემდეგ კიდევ ოდესმე ვიგრძნობდი საკუთარი თავის, საკუთარი იდენტობის დაკარგვის ტკივილს. მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, ასაკის მატებასთან ერთად, ეს გარდაუვალია. ჩემი შვილები გაიზარდნენ. დღეს ისინი თავად არიან მშობლები და ჩემი დედობრივი ზრუნვა, შედარებით ნაკლებად ესაჭიროებათ. საკუთარი ბიზნესი აქვთ, თვითონ წყვეტენ როგორ იცხოვრონ, რა გააკეთონ, ჩემგან დამოუკიდებლად. ჩემი მეუღლე გარდაიცვალა, ამიტომ ჩემი მეობის ეს უძვირფასესი ნაწილიც დავკარგე. ასაკის გამო აქტიურ პროფესიულ საქმიანობასაც ვეღარ ვეწეოდი. აღარც პედაგოგი ვიყავი, აღარც ჩემი ბიზნესი მქონდა. პანდემიამდე მცირე მეწარმეობით ვიყავი დაკავებული, მოგეხსენებათ, პანდემიამ ყველაფერი გააჩერა და ესეც წამერთვა. მეგობრების უმეტესობაც დავკარგე, გავიფანტეთ, ზოგი გარდაიცვალა და ისევ დავრჩი მხოლოდ ერთი არასასურველი იდენტობის ამარა. დეპრესიული, საკუთრ თავთან მოლაპარაკე პენსიონერად ვიქეცი და ეს ჩემი იდენტობა, გულწრფელად გითხრათ, ძალიან მეჯავრებოდა.

სწორედ ამ მომენტში გამოჩნდა ჩემს ცხოვრებაში კარიტასი. სრულიად შემთხვევით გავიგე ამ ორგანიზაციის შესახებ ავტობუსის გარეჩერებაზე გაცნობილი ქალბატონისგან. ისე საინტერესოდ ამიღწერა აქაურობა, რომ დამაინტერესა და მოვედი. კარიტასის დღის ცენტრში, “ჰარმონიის” პროექტის ფარგლებში დაახლოებით ჩემივე ასაკის ადამიანები ერთ სივრცეში ვიკრიბებით და ერთად ვატარებთ დროს. აქ გვაქვს შესაძლებლობა ერთმანეთთან საუბრით, ერთობლივი აქტივობების განხორციელებით შევახსენოთ ერთმანეთს, რომ ბევრად მეტნი ვართ, ვიდრე უბრალოდ პენსიონრები; რომ მართალია, ასაკი მოგვემატა, მაგრამ ჩვენ ძალიან ბევრი უნიკალური გამოცდილება და ცოდნა გვაქვს დაგროვილი, რომელიც ვიღაცისთვის საინტერესოა.

ასე, ერთად საახალწლო ღონისძიებების ორგანიზებისას, ექსკურსიებზე სიარულისას, სხვადასხვა თამაშების თამაშისას, სადილზე საუბრისას აღმოვაჩინეთ, რომ გარდა პენსიონრებისა ვართ მასწავლებლები, მოცეკვავეები, მომღელრები, ბალერინები, მწერლები, მკერავები, მზარეულები, დიასახლისები და ა.შ. რაც მთავარია, აღმოვაჩინეთ, რომ საინტერესო და საჭირო ადამიანები ვართ, ჩარეცხილი და იდენტობა დაკარგულები არ ვართ და ამის აღმოჩენა სიცოცხლის გადარჩენის ტოლფასია. ჩვენი მრავალმხრივი ნიჭი ვერ იქნებოდა სხვათათვის სასარგებლო, შესამჩნევი და მნიშვნელოვანი, რომ არა ,,კარიტასი“! დღის ცენტრის ,,ჰარმონიის“ ადმინისტრაციას აქვს ყველანაირი რესურსი, რომ აქ ადამიანმა თავისი თავი და თავისი შესაძლებლობების მაქსიმუმი გამოავლინოს, თუკი ამისი სურვილი აქვს!

დღეს მე ვარ ,,დევნილთა სოლიდარობის ცენტრის“ და ლიტერატურული სალონის ,,მთვარეულები“ - ერთ-ერთი დამფუძნებელი... აქტიურად ვმონაწილებ სხვადასხვა პროექტებში: - ,,ჩემი საქართველო აქ არის“, ,,სტუმრად საზღვრისპირა სოფელში, სკოლაში“, ,,მე მარაბდელი ვარ“... ვარ მთაწმინდის რაიონის პენსიონერთა გამგეობის წევრი, მწერალთა კავშირის წევრი... აქტიურად ვწერ და ვემზადები ჩემი წიგნის გამოცემისთვის ჩემი შვილების დახმარებით. ვწერ სიკეთეზე, სიყვარულზე, სამშობლოზე, ბავშვებზე, წარსულზე, აწმყოზე მომავალზე.. ვარ კარიტასში გაცნობილი ადამიანების მეგობარი, ვარ აქტიური ბებია და საზოგადოების აქტიური წევრი. ასე, ნელ - ნელა, ფორთხვა - ფორთხვით, კარიტასის დახმარებით დავუბრუნდი ჩემს თავს... ჩემს იდენტობას! და ეს, ალბათ, ყველაზე დიდი ბედნიერებაა, რომლის განცდაც არის შესაძლებელი ცხოვრების გზის ამ ეტაპზე.

ასე რომ კითხვაზე, რომელიც ჩემი გამოსვლის შესავალში ვახსენე - რა არის კარიტასი? ჩემი პასუხია ასეთი - ეს არის ადგილი სადაც საკუთარი თავის პოვნა და საკუთარი იდენტობის დაბრუნება შევძელი.

მე კარიტასის მოხალისეების გუნდის წევრი მხოლოდ 11 თვეა რაც ვარ. თუმცა, მოხალისეობრივი საქმიანობა აქამდეც იყო ჩემი ცხოვრების ნაწილი. ვიდრე კარიტასში მოხალისეთა საბჭოს ჩავუდგებოდი სათავეში ვიყავი ჩემს უნივერსიტეტში მოხალისეობრივი კლუბის დამფუძნებელი. როგორც კლუბის ხემლძღვანელი სულ ვეძებდი მოხალისეობრივ აქტივობებს თბილისში და ასე აღმოვაჩინე "კარიტასი". კიდევ უფრო ადრე, ჩემი პირველი მოხალისეობრივი გამოცდილება სკოლაში მივიღე. გამიმართლა, რომ ისეთი მასწავლებელი მყავდა, რომელიც ჩართული იყო სხვადასხვა საქველმოქმედო ღონისძიებაში. სწორედ მან მომცა ერთ-ერთ ასეთ პროექტში ჩართვის შესაძლებლობა. მხოლოდ ერთი პროექტი დამჭირდა იმისათვის, რათა მიმხვდარიყავი რამდენად მომწონდა მოხალისეობა. მაშინ მოხალისეობა ჩემთვის მეგობრებთან ერთად სხვების დახმარება იყო რაც ძალიან მომწონდა. თუმცა, ახლა მოხალისეობრივი საქმე ჩემთვის ბევრად მეტია. იგი სხვების დახმარებასთან ერთად საკუთარი თავის შეცნობასა და განვითარებაში მეხმარება. ალბათ კარიტასი რომ არა კიდევ რამდენიმე წელი ვერ მივხდებოდი რისი გაკეთება მინდა მთელი ცხოვრება. ახლა მოხალისეობა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი გახდა. მოხალისეობამ იმდენად გამიფართოვა ჰორიზონტები და მრავალფეროვანი გახადა ჩემი ცხოვრება, რომ მის გარეშე ვეღარ წარმომიდგენია ჩემი თავი. გარდა ამ ყველაფრისა, მოხალისეობით უამრავი ახალი ადამიანი და ახალი მეგობარი გავიჩინე, საქართველოსა თუ საზღვრებს გარეთ. მოკლედ, მოხალისეობამ მთელი ახალი სამყარო გადაშალა ჩემს წინაშე და სულ მსურს, რომ ეს სამყარო სხვებსაც დავანახო.

გამომდინარე იქიდან, რომ კარიტასში მოხალისეთა საბჭოს ხელმძღვანელი ვარ, ხშირად მიწევს ხოლმე ადამიანებთან საუბარი მოხალისეობაზე, მათი დაინტერესება მოხალისეობრივი საქმიანობით. შეიძლება ითქვას, რომ, გარკვეულწილად, მოხალისეობის მოსიარულე პრ-ი ვარ. დიდი სიამოვნებით ვუყვები ადამიანებს მოხალისეობაზე და როგორ შეუძლიათ მათ სხვების ცხოვრება უკეთესობისკენ შეცვალონ. მაგრამ, ხშირად, მცდელობების მიუხედავად, მიჭირს ხალხის დაინტერესება. დასაწყისში ძალიან მიჭირდა იმის გაგება თუ რის გამო ეკიდეობდნენ მოხალისეობას ასეთი უნდობლობითა და სკეპტიციზმით. ჯერ კიდევ მიჭირს ბოლომდე მივხვდე როგორ გადაწონის მათთვის მოხალისეობის „ნეგატიურები“ მის პოზიტიურს. თუმცა, მეგობრებთან, სტუდენტებსა და მოსწავლეებთან საუბრის შემდეგ შევძელი რამდენიმე ჩემი ვარაუდის ჩამოყალიბება.

ასე მაგალითად, ვვარაუდობ, რომ მოხალისეობრივი საქმიანობის მიმართ ინტერესის ნაკლებობა საბჭოური გამოცდილების ბრალი შეიძლება იყოს. მე არ მომიწია საბჭოთა კავშირის პერიოდში ცხოვრება, მაგრამ ვიცი ჩემი ოჯახისგან, რომ სახელმწიფო თავის თავზე იღებდა ყველა კატეგორიის ადამიანზე გარკვეულწილად ზრუნვის საკითხს, ან უშუალოდ სახელწიფო ავალებდა ორგანიზებულ მოხალისეებს რაღაც აქტივობებში ჩართვას. თითქოს და ეს მენტალიტეტი კიდევ შემორჩენლია და ჩემ თაობაშიც კი, აქვს ფეხი მოკიდებული. დღესაც ბევრი მიიჩნევს საჭიროების მქონე პირების დახმარებას მხოლოდ მთავრობის საქმეს. ისინი თვლიან, რომ ეს არ არის მათი პირადი პასუხისმგებლობა და არ არის საჭირო თავად ჩაერთონ ამ საქმეში.

პასიურობის კიდევ ერთი შესაძლო მიზეზი შეიძლება იყოს ის არეული პერიოდი, რომელიც ქართულმა საზოგადოებამ 90-იან წლებში გამოიარა. ისევ ოჯახისგან ვიცი, რომ ადამიანებს გარკვეული შიში გაუჩნდა ყველაფრის მიმართ, რაც ოფიციალური და ფორმალიზებული არ არის. მოხალისეები ხშირად ვლაპარაკობთ ხოლმე პირველ შემთხვევაზე, როდესაც მოხალისეობა დავიწყეთ. უმეტესობამ ოჯახებიდან გაფრთხილებები მივიღეთ იმასთან დაკავშირებით, რომ შეიძლება მოხალისეობრივი პროექტის ქოლგის ქვეშ რაიმე ცუდი საქმისთვის გამოვეყენებინეთ ვინმეს. რა თქმა უნდა, დროის გასვლის შემდეგ ჩვენმა ოჯახებმა დაინახეს რამდენად კარგ საქმეს აკეთებს კარიტასი და ეს შიში გაქრა თუმცა ეს ფრთხილი ნეგატიური დამოკიდებულება, რომელიც კვლავაც ბევრს აქვს მოხალისეობაზე დაფუძნებული ორგანიზაციების მიმართ, ერთგვარი ბარიერი ხდება ახალგაზრდებისთვის მოხალისეობრივ საქმიანობაში ჩართვის გზაზე.

არიან ისეთი ადამიანებიც, რომლებისთვისაც „უფასო საქმის“ კონცეფცია უბრალოდ არ არის გასაგები. მათი აზრით, ლოგიკას მოკლებულია დახარჯო დრო და ენერგია ისეთი საქმის კეთებაში, რომლისთვისაც არც ანაზღაურებას გიხდიან და არც პროფესიულად დაწინაურდები. ეს ლოგიკაც, გარკვეულწილად გასაგებია ჩემთვის იმ მძიმე ეკონომიკური პირობების გათვალისწინებით, რომელშიც ბევრ ქართველს უწევს ცხოვრება.

მოკლედ, ბევრი მიზეზი შეიძლება მოვიფიქროთ იმისა, თუ რატომ არ ერთვებიან ახალგაზრდები დღეს მოხალისეობრივ საქმიანობაში. მაგრამ, ამ მიზეზების არსებობა, ჩემი აზრით, კი არ უნდა ახრჩობდეს მოხალისეობის პოპულარიზაციის მცდელობას, არამედ პირიქით, უნდა აძლიერებდეს მას. აი სწორად აქ თამაშობს დიდ როლს კარიტასი. იმის მიუხედავად, რომ საქართველოში არსებობს სხვა მოხალისეობრივი პორექტებიც, კარიტასი ხალხს სთავაზობს ორგანიზებულ და გრძელვადიან მოხალისეორბივ საქმიანობაში ჩართვას. ისიც, რომ ორგანიზაციას 30 წლიანი წარსული, გამოცდილი თანამშრომლები და რესურსები აქვს ძალიან უსაფრთხოს და იოლს ქმნის ახალი მოხალისეებისთვის ახალი გამოცდილებების მიღებას. შენ შედეგებსაც ძალიან მკაფიოდ და ნათლად ხედავ როდესაც კონტაქტი გაქვს ადამიანებთან რომლებსაც ეხმარები და ეს სურვილით გავსებს რომ მეტად იყო ჩართული.

ამ ზაფხულს, დავესწარი "Young Caritas Europa Forum", რომელიც ჩატარდა საბერძნეთში და რომელშიც მონაწილეობა მიიღო 50-ზე მეტმა მოხალისემ და ახალგაზრდა პროფესიონალმა ევროპული ქვეყნებიდან. ფორუმის მთავარი არსი იყო ახალგაზრდა მოხალისეებს შეექმნათ საერთაშორისო კავშირები და ერთმანეთისთვის გაგვეზიარებინა ჩვენი ორგანიზაციის პროგრამები, პრობლემები და მათი გადაჭრის გზები. ერთ-ერთი თემა იყო ახალგაზრდა მოხალისეების მოზიდვა და შენარჩუნება. მიუხედავად ჩვენი განსხვავებებისა იოლად გავუგეთ ერთმანეთს, რადგან ჩვენ ყველანი ერთი მიზნით და ერთნაირი ღირებულებით ვიყავით გაერთიანებულები.

ზუსტად იგივეს ვცდილობთ, კარიტასში მოხალისეობრიბრივი საბჭოს კონტექსტში, გვინდა რაც შეიძლება მეტ ადამიანში გავაღვივოთ მოხალისეობის ინტერესი და ერთმანეთს დავაკავშიროთ ამ ინტერესის მქონე ახალგაზრდები კიდევ უფრო მეტი მოხალისეობრივი მუხტის და ინიციატივების ხელშეწყობისთვის.

მოხალისეობა არ არის ქართველი ხალხის ისტორიაში უცხო. მხატვრული ლიტერატურიდან, ზღაპრებიდან, სხვადასხვა ისტორიებიდან ვგებულობთ, რომ ერთმანეთის დახმარება ქართული კულტურის და იდენტობის განუყოფელი ნაწილი იყო ყოველთვის. სოფლების უმეტესობა სწორედ ამ დახმარებით არსებობდა და არსებობს დღესაც. ერთმანეთის დახმარება საზოგადოებას კრავდა და აერთიანებდა. იქნებოდა ეს რთველზე მიხმარება, მარტოხელა დედების დახმარება, ბავშვების შეფარება თუ სხვა. ხშირად მხოლოდ ეს აძლევდა ხალხს გადარჩენის საშუალებას. ეს დღესაც ძალიან მნიშვნელოვანია. ქვეყანაში, სადაც რესურსები შეზღუდულია, მოხალისეობა ხდება მნიშვნელოვანი წინაპირობა გადარჩენისთვის და მომავალი ზრდისთვის. მოხალისეობის თითოეული აქტი უფრო დიდი მოძრაობის ნაწილია, რომელიც თესავს პროგრესის იმედს. რასაც დღეს კარიტასი აშენებთ არის მდგრადი მომავლის საფუძველი. კარიტასის ზურგით და მისი რესურსებით ნელი, მაგრამ მტკიცე ნაბიჯებით ვცდილობთ დავაბრუნოთ მოხალისეობის ღირებულება ქართულ საზოგადოებაში და ეს ყველაფერი თითოეული თქვენგანის მხარდაჭერით არის შესაძლებელი.

დღეს ჩვენი ქვეყნის შემყურე იოლია შიშის და გაურკვევლობის გრძნობაში დაიკარგო. ბევრი ჩვენგანი მომავალზე წუხს, მაგრამ უმეტესობა მარტო მთავრობას შეჰყურებს ცვლილებებისთვის - ველით რამე სხვა გარდამტეხ მომენტს უკეთესობისაკენ რომ დავიწყოთ სვლა. არა და, ჩემი აზრით, უკეთესობისკენ სვლას არანაირი გარდატეხა არ უნდა, იგი თითოეული ჩენგანის ქცევით იწყება; რეალური ცვლილება ჩვენს ხელთაა. ის თუ რას ვაკეთებთ დღეს ჩვენ, რა წვლილი შეგვაქვს ჩვენი საზოგადოების წევრების კეთილდღეობაში, ჩვენი საზოგადოების ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებაში, განაპირობებს იმას, თუ როგორ საზოგადოებაში ვიცხოვრებთ ხვალ. ყველა ჩვენგანს აქვს მომავლის მშენებლობის ძალა და ეს ძალა, ჩემი აზრით, სწორედ მოხალისეობრივ საქმიანობაში შეიძლება იყოს მატერიალიზებული.

ჩემთვის კარიტასი არის ადგილი, სადაც სწორედ ამას სწავლობ - საკუთარი ძალაუფლების და საკუთარი შესაძლებლობების ბოლომდე გამოყენებას. სწავლობ იმას, რომ ეს ძალაუფლება შეიძლება და უნდა იყოს გამოყენებული სხვა ადამიანების დახმარებსითვის, ისეთი საზოგადოების მშენებლობისთვის, რომელშიც გვინდა, იცხოვრონ ჩვენმა საყვარელმა ადამიანებმა. კარიტასი არ არის უბრალოდ ადგილი, სადაც მოწყვლად ჯგუფებს ეხმარებიან. კარიტასი არის ადგილი სადაც საქართველოს მომავალს, უკეთეს საზოგადოებას აშენებენ და, როგორც ამ საზოგადოების ერთ-ერთი წევრი და როგორც კარიტასის გუნდის წევრი, ძალიან ამაყი და მადლიერი ვარ, რომ ამ პროცესის მონაწილე ვარ სხვებთან ერთად.

მადლობა თქვენ ამისთვის და მადლობა ყურადღებისთვის!

ჩემი უფროსი დისგან და ბიძაშვილისგან ხშირად მესმის კომენტარები ჩემს ასაკთან დაკავშირებით. 14 წელი მათ ძალიან უდარდელი და ადვილი ჰგონიათ. რა გიჭირს, არაფერი გაქვს საფიქრალიო მეუბნებიან. შეიძლება ჩემს ასაკში მართლა არ არის ის სირთულეები, რომლებსაც ნინო და ნათია აწყდებიან. მაგრამ, სიმართლე გითხრათ, უდარდელობის განცდა რატომღაც სულ არ მაქვს ხოლმე. პირიქით, ხშირად, საკმაოდ მძიმედ ვგრძნობ თავს იმ ფიქრების გამო, რაც თავში მიტრიალებს.

ყველაზე მეტად რაც დღეს მაწუხებს არის ფიქრი იმაზე თუ ვინ ვარ მე. როგორი ვარ “მე”. ამაზე იმიტომ მეფიქრება, რომ სხვადასხვა სიტუაციაში, ჩემდა უნებურად, თითქოს სრულიად ვიცვლები. ზუსტად არ ვიცი, რატომ ხდება ესე. რატომღაც ვიკარგები ხოლმე, მეკარგება საკუთარი თავი და ამაზე ძალიან ვბრაზდები. ჩემი ცვლილების ერთ-ერთი მიზეზი შეიძლება იყოს ის, რომ განვიცდი თუ რას ფიქრობენ სხვები ჩემზე. ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანებისგან მოწონების დამსახურებისთვის ან კრიტიკის თავიდან არიდებისთვის, ხანდახან, ისეთ რაღაცეებს ვაკეთებ, რომ მე თვითონაც მიკვირს საიდან მოდის ეს ყველაფერი. კატასტროფულს არაფერს ვაკეთებ ნამდვილად, უბრალო ყოველდღიურ წვრილმანებს ვგულისხმობ - მაგალითად ჩემს გადაწყვეტილებას იმაზე თუ რა ჩავიცვა, სად წავიდე, ვის დაველაპარაკო და ვის არა, როგორ მოვიქცე ამა თუ იმ სიტუაციაში და როგორ არა - მოკლედ ძალიან ყოფითი და უბრალო რაღაცეები ცალკე თუ ავიღებთ. მაგრამ, მთლიანობაში, ამ წვრილმანების ერთობლიობა უზარმაზარ კითხვებს და საფიქრალს მიჩენს. ვერ გავრკვეულვარ, ბოლო ბოლო ვინ ვარ, როგორი ვარ, რა მომწონს, რა მინდა, რა არ მინდა და ა.შ. ეს საფიქრალი სრულად მაკარგვინებს ხოლმე იმ სიმსუბუქეს, რომელსაც, ჩემი უფროსი დის აზრით, უნდა ვგრძნობდე ჩემს ასაკში.

ამ გამოსვლისთვის, რომ ვემზადებოდი, მივხვდი, რომ ჩემი ფიქრები საკუთარი “მე’-ს შესახებ ერთნაირად მძაფრი არ არის ხოლმე ყოველთვის. ზოგ ადგილას და ზოგ ადამიანებთან, თითქოს, უფრო ნაკლებად მინდება და მიწევს ცვლილება; უბრალოდ ვარ ის რაც ვარ. ზოგ სიტუაციაში და ადამიანებთან კი, ძალიან “მინდება”, რომ შევიცვალო. მაგალითად სახლში, ჩემებთან ერთად, თითქოს ნაკლებად ვგრძნობ ამ ფიქრების წონას - აქ ყველამ იცის ვინ ვარ, როგორი ვარ და მეც მაქვს მეტ-ნაკლებად მდგრადი წარმოდგენა ჩემს თავზე. გარეთ რომ გამოვდივარ, ეს თავდაჯერებულობა კლებულობს. სახლის კარს რომ გამოვიხურავ, ხანდახან მაქვს განცდა, თითქოს ჩემი “მე” სახლში რჩება, არ მომყვება და მეც მის გარეშე გარეთ გასული, უცებ ვირევი, მეკარგება აზრი იმაზე, თუ როგორი ვარ და მეფიქრება მხოლოდ იმაზე, თუ როგორად მინდა, რომ მხედავდნენ სხვები.

სახლის გარდა, არსებობს კიდევ ერთი ადგილი, სადაც მე - მე ვარ, სადაც ჩემი “მე” მომყვება და ჩემთან ერთად არის სულ. ეს ადგილია კარიტასი. 7 წლის ვიყავი აქ რომ მოვედი. დედამ მომიყვანა. მახსოვს მეუბნენოდა წინასწარ რა კარგი რამე იყო კარიტასი, თუმცა ვერაფრით ვერ ვგებულობდი მაინც სად მივდიოდით და რისთვის. აქ ისე კომფორტულად ვიგრძენი თავი, რომ უკვე 7 წელია სხვადასხვა წრეებზე დავდივარ. აქ ვისწავლე თეატრალური ხელოვნება, ცეკვა, ხატვა, ინგლისური და ბევრი სხვა რამ. აქ შევიძინე ახალი მეგობრები, გავიცანი ახალი მასწავლებლები, გამოვცადე ახალი გამოცდილებები. აქედან წამიყვანეს პირველად საქართველოს ფარგლებს გარეთ, პოლონეთში, სადაც ჩემთვის სრულიად ახალი და განსხვავებული სამყარო აღმოვაჩინე.

თუმცა, ალბათ ყველაზე ყველაზე მთავარი, რაც კარიტასმა მომცა და რაც კარიტასში შევიძინე არის საკუთარი თავი, საკუთარი მე. აქ რომ მოვდივარ ჩემი ფიქრები “მე” -ზე აშკარად მსუბუქდება. აქ თითქოს ზუსტად ვიცი, ვინ ვარ და ისიც ვიცი, რომ ჩემი “მე” არავისთვის არ გახდება დაცინვის თუ კრიტიკის საფუძველი, პირიქით, იზრუნებენ ჩემს მე-ზე, დაეხმარებიან აკეთოს ის რაც უნდა, გამოხატოს სრულად საკუთარი თავი. აქ, მგონი, მართლაც ის უდარდელი 14 წლიანობა მაქვს, რომელსაც ჩემი უფროსი და მაბრალებს ხოლმე.

მოვიტყუები, თუ ვიტყვი, რომ პირველივე დღიდან ასე ვგრნობ კარიტასში თავს. ნამდვილად არა. თავიდან რომ მოვედი, ძალიან მინდებოდა ამ ახალ გარეშო საკუთარი ქცევის და საკუთარი თავის მორგება სხვებზე. მაგრამ, ნელა ნელა, არც ისე დიდი ხნის წინ, მივხვდი, რომ აქ ეს არავის არ სჭირდება. აქ არავინ არ მთხოვს ვიყო სხვა. აქ ჩემი “მე” კომფორტულად გამოდის გარეთ და სხვების მეებთან ერთად იზრდება და ვითარდება.

არ ვიცი რატომ ხდება ესე კარიტასში. შეიძლება იმიტომ, რომ კარგი მასწავლებლები ყავთ ძალიან. შეიძლება იმიტომ, რომ კომფორტული გარემო არის შექმნილი. შეიძლება იმიტომ, რომ პირველივე დღიდან პატივისცემით გვექცევა ყველა და ერთმანეთის პატივისცემას გვასწავლიან. რაც არ უნდა იყოს, ფაქტია, რომ კარიტასი ჩემთვის იქცა ადგილად, სადაც ჩემი “მე” ვიპოვე და ეს ჩემთვის, ყველა იმ ცოდნაზე და გართობაზე უფრო მნიშვნელოვანია, რასაც აქ მაძლევენ. მე და ჩემი “მე”, ყოველ დღე აქ სიხარულით მოვდივართ და სხვებთან ერთად ვსწავლობთ იმას, თუ როგორ შევინარჩუნოთ ჩვენი თავები კარიტასის კარების მიღმაც.

დიდი მადლობა ყურადღებისთვის!